Ιστορικά στοιχεία

Επειδή η λεπτομερή παρουσίαση της ιστορίας του Δραβήσκου θα ξεπερνούσε τα όρια της παρούσας ιστοσελίδας, εδώ παρουσιάζεται μόνο μια γενική σύνοψη του ιστορικού πλαισίου με έμφαση στα σχετικά πρόσφατα γεγονότα. Ωστόσο διατίθεται το ιδιαίτερα αξιόλογο καθώς μέχρι σήμερα μοναδικό σύγγραμμα "Η ιστορία του χωριού Δραβήσκου" του Στέλιου Μ. Σαμολαδά ΔΩΡΕΑΝ σε μορφή "ηλεκτρονικού βιβλίου". Λεπτομέρειες θα βρείτε στην ενότητα "Διάφορα".
 

Μια αναδρομή στα βάθη της ιστορίας του Δραβήσκου οδηγεί σχεδόν 3.000 χρόνια στο παρελθόν. Αν και το ακριβής χρονικό σημείο της ίδρυσης του Δραβήσκου παραμένει ακαθόριστο, η ύπαρξη του οικισμού αναφέρεται από το 700 π. Χ. περίπου. Η πιθανότερη εκδοχή αποδίδει την ίδρυση του Δραβήσκου στους Θράκες. Ως ιδιαίτερα σημαντικό εμφανίζεται το γεγονός, ότι η αρχική τοποθεσία του οικισμού αντιστοιχεί με μόνο ασήμαντη απόκλιση στην θέση του σημερινού χωριού και ότι η ονομασία του  διατηρήθηκε παρά κατά καιρούς εμφανιζόμενων παραλλαγών μέχρι σήμερα.
 
Οι σχετικές πηγές οδηγούν σε αντιφάσεις, αντιστοίχως στην υπόθεση περί ύπαρξης δεύτερου ομώνυμου οικισμού ή ομώνυμης περιοχής στην πεδιάδα του Παγγαίου Όρου, πιθανώς προς την σημερινή πόλη Δράμα. Ωστόσο δεν αμφισβητείται η ύπαρξη του Δραβήσκου στην θέση "Φραγγάλα" της επαρχίας Φυλλίδας, επί της προς / από Αμφίπολη κυκλοφοριακής αρτηρίας, που αποτέλεσε αργότερα τμήμα της Ρωμαϊκής  Εγνατίας Οδού.
 

Πολιτικός χάρτης 336 προ Χριστού.
Η επαρχία Φυλλίδα αποτελούσε τμήμα της
"Επικτήτου Μακεδονίας".
 

Το 168 π. Χ. κατακτήθηκε η Μακεδονία από το Ρωμαϊκό στρατό και το Μακεδονικό κράτος διαλύθηκε οριστικά. Ο Δραβήσκος περιλήφθηκε στην επαρχία "Μακεδόνων Πρώτην", με πρωτεύουσα την Αμφίπολη. Από την εποχή εκείνη σώζεται στην περιοχή "Φραγκάλα" ένα λιθόστρωτο τμήμα της στρατιωτικής "Εγνατίας Οδού", η οποία σύνδεσε το Δυρράχιο με την Κωνσταντινούπολη.
 
Με την διάσπαση (395 μ. Χ.) της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο Δραβήσκος επήλθε όπως και όλος ο σημερινός Νομός Σερρών στην Ζ' επαρχία ("Ιλλυρικού"), αργότερα "Θέμα Στρυμόνα" του Βυζαντινού Κράτους.
Οι περαιτέρω εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή χαρακτηρίζονται από πολιτική  αστάθεια, συρράξεις και καταστροφικές επιδρομές κατακτητών. Το 1345 ερήμωσαν Σέρβικα στρατεύματα την ύπαιθρο και κατάκτησαν τελικά και την πόλη των Σερρών.
 

Τα "Θέματα" της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
(περ. 1.000 μετά Χριστού).
Ο Δραβήσκος άνηκε στο Ζ' Θέμα (Στρυμόνα). 
 

 

Η σταδιακή μετακίνηση των κατοίκων του Δραβήσκου προς τον λόφο του Αγ. Αθανασίου στην βόρεια πλευρά του σημερινού χωριού φαίνεται να έλαβε χώρα μέχρι το τέλος του 14. αιώνα.
 
Στα πλαίσια επέκτασης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατακτήθηκε και η επαρχία Φυλλίδα. Ο Δραβήσκος αποτελούσε από τα μέσα του 15. μέχρι τις αρχές του 20. αιώνα τσιφλίκι Μπέηδων και Αγάδων, με εξαίρεση την εποχή 1840 - 1890, κατά την οποία κατείχε η οικογένεια Δούμπα το τσιφλίκι του Δραβήσκου.
 
Σημαντικά για την περαιτέρω εξέλιξη του κατά την τότε εποχή πλέον ασήμαντου οικισμού οικισμού αποδείχθηκε η προσέλευση μέχρι τότε περιπλανώμενων καθώς και από γειτονικά χωριά καταγόμενων οικογενειών, οι οποίες εγκαταστάθηκαν αναζητώντας εργασία προς το τέλος του 19. αιώνα στο Δραβήσκο.
 

Πανοραμική όψη από τα νοτιοδυτικά.
 

Το Δημοτικό Σχολείο στο ύψωμα του Αγ. Αθανασίου. Κάτω αριστερά φαίνεται και το κτίσμα του παλαιού κυλινδρόμυλου.
 

Στα πλαίσια των διεθνών εξελίξεων στο τέλος του 19. αιώνα ανέπτυξαν και στην Φυλλίδα Βούλγαροι κομιτατζήδες την ανατρεπτική τους δράση, ώσπου το 1905 ο Σερραίος οπλαρχηγός Δούκα Γ. Δούκα ανέλαβε με μια ομάδα 20 οπλισμένων αντρών την προστασία της ευρύτερης περιοχής Φυλλίδας και Παγγαίου. Το 1912 σχημάτισε ο λεγόμενος "Καπετάν Ζέρβα" μια  ένοπλη απελευθερωτική ομάδα περίπου 100 ανδρών από χωριά της περιοχής και συνέβαλε στην δίωξη των Τούρκων τόσο από τα τοπικά χωριά όσο και από την ευρύτερη περιοχή.
 

Κατά την διάρκεια του Β' Βαλκανικού και του Α' Παγκόσμιο Πολέμου βρέθηκε το χωριό Δραβήσκος 1912/13 και 1916/18 υπό Βουλγάρικη κατοχή, όποτε έλαβαν χώρα καταστροφές, λεηλατήσεις και εκτελέσεις κατοίκων. Επίσης απήχθηκαν πολυάριθμοι κάτοικοι του Δραβήσκου στο εσωτερικό της Βουλγαρίας, όπου οι περισσότεροι από αυτούς βρήκαν τραγικό θάνατο σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας.
 
Κατά τον Β' Παγκοσμίου Πολέμου βρέθηκε το χωριό Δραβήσκος από Μάιο 1941 μέχρι Οκτώβριο 1944 για τρίτη φορά υπό Βουλγάρικη κατοχή. Μάλιστα βομβάρδισε το Σεπτέμβριο 1941 Βουλγάρικο αεροπλάνο την πλατεία του χωριού Δραβήσκος, όποτε σκοτώθηκαν η Καλλιόπη Σελίμη και τα δύο ανήλικα παιδιά της Μαρία και Πολυχρόνης καθώς οι έφηβοι Βασίλειος Κουϊκογλου και Βασίλειος Παπαδόπουλος.
Αν και ο τότε Βούλγαρος πρόεδρος του χωριού Δραβήσκος επανειλημμένα απέτρεψε τα χειρότερα, δηλαδή την εκτέλεση κατοίκων και πυρπόληση του χωριού, οι Βούλγαροι προκάλεσαν εκτεταμένες καταστροφές και στέρησαν τρόφιμα και αγαθά από τους κατοίκους, επιδιώκοντας με τον τρόπο αυτό να πολιτογραφηθούν Βούλγαροι. Τα μέχρι τότε στην Κοινότητα τηρούμενα αρχεία καταστράφηκαν ολοσχερώς.
 

Στην συνέχεια έλαβαν χώρα τα γεγονότα του εμφύλιου πολέμου 1944 - 1949, όποτε ένοπλες ομάδες λεγόμενων "ανταρτών" διεξήγαγαν από τα κρησφύγετά τους στα βουνά επιδρομές και κατά του χωριού Δραβήσκος και των κατοίκων του, σκοτώνοντας ένοπλους και άοπλους κατοίκους και προκαλώντας υλικές ζημιές. Σε μια επιδρομή του 1946 πυρπολήθηκε το δημοτικό σχολείο, επειδή εκεί στεγαζόταν μια φρουρά της χωροφυλακής.
 
Με το εμφύλιο πόλεμο τερμάτισε και ο κύκλος των επανειλημμένων εμπλοκών του χωριού Δραβήσκος και των κατοίκων του στις εκάστοτε συρράξεις του πρώτου ήμισυ του 20. αιώνα. Αυτό δεν σήμαινε όμως και το τέλος του φανατισμού: το "πολιτικό φρόνημα" δίχαζε για ακόμα πολλά χρόνια και την τοπική κοινωνία του χωριού Δραβήσκος.

Ένα ιδιαίτερο κεφάλαιο στην ιστορία του Δραβήσκου αποτελεί η μαζική άφιξη προσφύγων από Θράκη και Μικρά Ασία. Παρά των ισχυρών αντιδράσεων των τοπικών κοινωνιών εγκαταστάθηκαν μετά από παρεμβάσεις προσφυγικών οργανώσεων και κρατικών υπηρεσιών κατά την δεκαετία του 1920 πολυάριθμες οικογένειες προσφύγων στο Δραβήσκο, ενώ παράλληλα ιδρύθηκε από Μικρασιάτες και ο γειτονικός οικισμός Μαυρόλοφος.
 

Αν και η επί δεκαετιών επικρατούσα εχθρότητα μεταξύ αφ' ενός "Εντοπίων" και αφ' ετέρου "Μικρασιατών" και "Θρακιωτών" ανήκει πια στο παρελθών, ακόμη και σήμερα υφίσταται ο σχετικός διαχωρισμός των πληθυσμιακών ομάδων του χωριού Δραβήσκος.