Οι εξέλιξη του Δραβήσκου κατά του 20. αιώνα

Στης αρχές της δεκαετίας του 1920, ο από της καταστροφές και κακουχίες των προηγούμενων ετών σημαδεμένος οικισμός "Σδραβικίου", όπως ονομαζόταν τότε ο Δραβήσκος, αριθμούσε λιγότερα από 300 κατοίκους. Διοικητικά άνηκε το τότε φτωχικό και κοινωνικά υποβαθμισμένο χωριό Δραβήςκος στην κοινότητα Κοτσάκι (Μυρρίνη), όπως άλλωστε και οι συνοικισμοί Δόμηρος και Μύρκινος.
 

Πληθυσμιακές εξελίξεις
Ένα για την περαιτέρω εξέλιξη του χωριού Δραβήσκος καθοριστικό συμβάν αποτέλεσε η από το 1922 αρχόμενη μαζική προσέλευση στην ευρύτερη περιοχή προσφύγων από Μικρά Ασία και Θράκη. Επειδή οι τοπικές κοινωνίες στο Κοτσάκι (Μυρρίνη) και μετέπειτα του Σέμαλτον (Μικρό Σούλι) εναντιώθηκαν σθεναρά κατά της εποίκησης, οι πρόσφυγες τελικά εγκαταστάθηκαν μετά από διοικητικές παρεμβάσεις στην περιοχή του Δραβήσκου και στο κατά την τότε εποχή αμφισβητούμενης ιδιοκτησίας αγρόκτημά του. Έτσι οι ολιγάριθμοι εντόπιοι κάτοικοι του χωριού Δραβήσκος βρέθηκαν ξαφνικά στην θέση της κοινωνικής και πληθυσμιακής μειονότητας, καθώς οι πρόσφυγες αριθμούσαν πολλαπλάσια του αρχικού πληθυσμού του οικισμού.

 
Κοινωνικές αντιπαραθέσεις
Όπως προμηνύουν τα άνω αναφερόμενα, μεταξύ Εντόπιων και προσφύγων αναπτύχθηκε μια μακροχρόνια εχθρότητα, χαρακτηριζόμενη από αντιπαραθέσεις, συμπλοκές και κοινωνικούς διαχωρισμούς. Ουσιαστικά επρόκειτο για σύγκρουση όχι μόνο υλικών συμφερόντων, αλλά και νοοτροπιών. Οι περισσότεροι πρόσφυγες μιλούσαν ούτε καν Ελληνικά (αρκετοί Μικρασιάτες χρησιμοποιούν μεταξύ τους ακόμα και σήμερα συχνά τα Τούρκικα) και μετέφεραν από τις παλιές τους πατρίδες πολιτιστικά στοιχεία εντελώς άγνωστα στους Εντόπιους. Από σημερινή όψη πρέπει όμως να παραδεχθεί, ότι οι πρόσφυγες συνέβαλαν καθοριστικά στην περαιτέρω εξέλιξη του χωριού Δραβήσκος σε τοπικό κέντρο, αναπτύσσοντας με τα χρόνια υποδομές καθώς και ποικίλες χειρωνακτικές, βιοτεχνικές και εμπορικές δραστηριότητες.
 

Κοινότητα Δραβήσκου
Η εγκατάσταση των προσφύγων ανέτρεψε πλήρες τα δημογραφικά δεδομένα της περιοχής, και το 1926 ανακηρύχθηκε ο Δραβήσκος ανεξάρτητη κοινότητα, συμπεριλαμβάνοντας διοικητικά και τα χωριά Μαυρόλοφος και Δοξόμπος (Μύρκινος). Το 1928 ανήλθε ο πληθυσμός του Δραβήσκου σε περίπου 1.300 κατοίκους (Μαυρόλοφος: περ. 400, Μύρκινος: περ. 200).
Στα επόμενα χρόνια καταβλήθηκαν προσπάθειες για την δημιουργία στοιχειωδών υποδομών. Σημαντικό γεγονός αποτέλεσε η οριστική διανομή (1935) αγροτικής γης στους αγρότες.
 

Το Κοινοτικό Κατάστημα Δραβήσκου πριν από την ανακαίνιση (06.04.2004). Η νέα όψη του κτηρίου παρουσιάζεται στην ενότητα Φωτογραφίες ΙΙ
 

Η εποχή των μεταναστών
Κατά των δεκαετιών του 1950 και 1960, μέρος του πληθυσμού του Δραβήσκου, στεγαζόμενο σε καλύβες και φτωχικά παραπήγματα, λιμοκτονούσε κυριολεκτικά. Κάποια οικονομική ανακούφιση επέφεραν τα ευεργετικά μέτρα της "Κυβέρνησης των Ταγματαρχών" υπέρ των αγροτών, με μάλλον σημαντικότερο την απλόχερη παροχή δανείων για ανέγερση κατοικιών. Ωστόσο χαρακτηρίζονται οι δεκαετίες 1960 και 1970 από την μαζική μετανάστευση κατοίκων, κυρίως προς την τότε Δυτική Γερμανία καθώς και προς Βέλγιο, Αυστραλία, ΗΠΑ, Καναδά και άλλες χώρες. Η έκταση της μετανάστευσης απεικονίζεται και στις απογραφές του 1961 (2.140 κάτοικοι) και 1971 (1.569 κάτοικοι).
 

Όψη του Ιερού Ναού Μεταμορφώσεως και νότιου τμήματος της κεντρικής οδού
(αρχές δεκαετίας 1990)
 

Η περαιτέρω ανάπτυξη του Δραβήσκου συνδέεται άμεσα με τα "εμβάσματα" των μεταναστών, οι οποίοι υποστήριξαν τις οικογένειες τους οικονομικά, χρηματοδότησαν σε σημαντικό βαθμό την ανοικοδόμηση του χωριού και συνέβαλαν για τουλάχιστον δυο δεκαετίες στον ευρύτερο κύκλο εργασιών και οικονομικής ανάπτυξης.
 

Η δυτική πλαγιά του υψώματος του Αγίου Αθανασίου. Στην φωτογραφία φαίνεται και η αγροτική οδός που αποτελεί την δυτική έξοδος του χωριού Δραβήσκος προς τον ποταμό Αγγίτης και την βάλτα.